Net het boekje gekregen. Ik ben er zo blij mee. Dankjewel daarvoor. Mooi respectvol warme afscheid heeft ze gekregen met een vleugje humor, precies zoals ze was. Je hebt het heel goed aangevoeld. Voor ons, hoe gek het ook mag klinken, was het, mede dankzij jou, een topdag.

Mijn werk bij VNB – een organisatie die reizen naar o.a. Lourdes verzorgt – ging gewoon door nadat ik was begonnen als ritueelbegeleider.

 

En zo nu en dan raakten VNB en Solacium elkaar op een bijzondere manier.

Ik heb veel contact met de vrijwilligers die reizen begeleiden en zo heb ik ook Marian leren kennen. We hadden per toeval al 2 keer samen een reis naar Lourdes gemaakt. Het klikte tussen ons en regelmatig maakten we een praatje. In september 2007 zou Marian naar Lourdes gaan maar twee dagen voor de reis belde ze me op en vertelde dat ze moest annuleren. Bezorgd vroeg ik naar de reden want dat moest een ernstige reden zijn. En dat was ook zo.

Er was een knobbeltje ontdekt in haar borst en er waren allerlei afspraken gemaakt voor onderzoek.

Ik wenste haar alle sterkte toe en in de loop van de weken bleek dat er een operatie en nabehandeling zou volgen. Ik belde, stuurde een bloemetje en een kaartje en zo bleef ik op de hoogte.

 

Gelukkig herstelde ze voorspoedig en het jaar daarna ging ze zelfs een keer met een korte reis mee samen met haar vader. Het toeval wilde dat ook ik in die reis meeging.

We hebben even iets gedronken bij 'Jeanne d'Arc,' het café waar alle Nederlanders wel een keer komen. Alles leek in orde en een jaar later ging ze weer mee als vrijwilliger.

Maar opnieuw moest ze annuleren, de ziekte was terug gekomen.

 

In de loop van dat jaar vroeg ze me te komen. Samen hebben we een mooi gesprek gehad.

Ze sprak uit dat ze wilde ik haar uitvaart zou verzorgen. Al haar wensen hebben we doorgesproken en opgeschreven.

 

Samen met haar grote liefde Johan ging ze zich voorbereiden, maar toch was dat eigenlijk te moeilijk. Hij was gewoon nog niet zover. Maar wij hielden contact, enkele keren per jaar bezocht ik haar, spraken we over het leven, over wat er te wachten stond, maar ook over Johan. Hoe zou hij verder gaan? Ze wilden verhuizen, dan zou ze nog zien waar hij kwam te wonen maar dat is niet meer gelukt. Want na vier jaar ging het toch plotseling snel. Niet onverwacht maar snel. Op 15 juli in alle vroegte overleed Marian. Ze werd 48 jaar.

 

Ik mocht Johan helpen, steeds bij alles betrokken. We stelden de aankondiging samen op net als de herinnering die werd meegegeven na afloop. Ik ging de avondwake voor in de kerk met het zo indrukwekkende symbool van Lourdes: De zeker tweehonderd lichtjes die we daar in die overvolle kerk aanstaken terwijl we luisterden naar het lied 'Te Lourd op de bergen'

Ik zong maar huilde tegelijk.

In het crematorium legden we een mantel van liefde over haar heen en ook over Johan.

Enkele zinnen uit het afscheid:

 

"U ziet hier een beeld staan, het werd gemaakt door haar tante Maria. Het geeft de twee-eenheid weer die Johan en Marian samen waren. Een mantel van liefde, van vele mensen om hen heen beschermt hen. We spraken af dat dit beeld haar persoonlijk symbool zou worden. De liefde voor Johan staat centraal maar zonder al die andere mensen zou zij het niet gered hebben in deze jaren. En nu zal Johan deze mensen om zich heen voelen als een warme mantel."

 

Een engel die waakt, een engel die beschermt, een engel vol liefde

Zo blijf je altijd in herinnering.

 

Lieve Marian, dank voor je vertrouwen.

Ik denk regelmatig aan je en ik mis je.

 

 

Ja, typisch pa

 

De eerste vraag om als ritueel begeleider te werken! Een bijzonder moment en ik ging met een knoop in mijn maag naar de familie toe . Zou ik dit echt kunnen?

Ik trof een prachtige familie, hartelijk, uitnodigend en blij met mijn komst.

 

Tien mensen zaten om de tafel; drie zonen en hun echtgenotes en vier kleinkinderen.

We waren in het aangenaam aanvoelende huis van vader die overleden was bij elkaar gekomen. We raakten in gesprek en we kwamen langzamerhand tot de laatste onderwerpen.

Bij de vraag of ze in één woord om beurten vader en opa wilden typeren kwam o.a. het woord geven en afrikaantjes. Geven bleek het thema te worden. De afrikaantjes werden het persoonlijk symbool.

Geven deed deze aimabele man op alle mogelijke manieren. Hij gaf veel liefde, wijsheid, kennis maar ook materie.

Zijn schoondochter zei dat ze wel geleerd had om over iets wat ze eigenlijk niet heel mooi vond te zeggen, 'och, wat een aardige vaas, kandelaar' of vul maar in.

Dit omdat ze hem dan direct in handen kreeg. "Meid, neem maar mee!"

 

Hij wist overal over mee te praten en gaf zo ook kennis en wijsheid door. Als directeur van een instelling waar daklozen werden opgevangen heeft hij het geven in de praktijk gebracht.

Een kleindochter vertelde over de afrikaantjes die hij kweekte. Altijd nam hij iedereen mee de tuin in. "Kijk, ze zijn er weer. Wil je een plantje? Wil je straks zaadjes?'"

Toen we aan het einde van het gesprek begonnen te komen werd het tijd om te gaan samenvatten. Het thema 'geven' werd  door één van de zonen uitgesproken.

 

Ik wilde nog even verder praten over de afrikaantjes . Ik vroeg voorzichtig of er zaadjes waren ( het was februari). Ja, de schuur stond er vol mee. Uiteindelijk zijn er in kleine plastic zakjes (van die zakjes met een knijprandje) zaadjes gedaan.

Er werd een klein kaartje gemaakt waar tekeningen van de kleinkinderen op stonden en uitgedeeld in de aula door de kleinkinderen.

 

Geven, ook in het laatste samenzijn. Een gift die zou gaan bloeien en waar weer nieuwe zaadjes uit zouden ontstaan. Wat een schitterend symbool!

 

 

 

 

Een fragment uit een uitvaart voor een lieve vader en opa

Met dank aan Maaslanden in Nieuwkuijk (DELA)

 

Om deze video te bekijken activeer JavaScript en overweeg om eventueel uw browser te upgraden naar een browser die JavaScript ondersteunt..

Dank aan de families dat ik dit mag plaatsen